deguchinochi การหาทางออกให้กับชีวิต

 " ฉันเองชอบกลิ่นของความแปลกหน้ามากกว่า บางทีนะเธอนะ...ถ้าเปิดเผยแก่กัน มิตรภาพก็ไม่มีรสเสียเลย ... แหม คำนี้เหมือนเช้ยเชย " นี้เป็นถ้อยคำจากหนังสือที่ผมเพิ่งจะได้อ่านจบไปครับ หนังสือที่หน้าปกเขียนไว้ว่า นวนิยายรัก หนุ่มสาว แสวงหา มันคือหนังสือเรื่อง ขอความรักบ้างได้ไหม

นิยายเล่มนี้เขียนโดย คุณพิบูลย์ศักดิ์ ละครพล ซึ่งผมได้ติดตามอ่านหนังสือของเขามาเป็นเรื่องที่ 4 จากหนังสือเล่มแรกที่ชื่อ ชูมาน ซึ่งจากเล่มนั้นทำให้ผมพบกับความโรแมนติกจากผู้ชายคนนี้ ซึ่งในแวดวงวรรณกรรมตั้งฉายาว่า เจ้าชายโรแมนติก

ความรักสำหรับผมมันยังสวยงามเสมอ และผมก็ยังแสวงหามันเหมือนกับตัวละครในหนังสือเล่มนี้ บางทีคนเราเองก็แปลก ใครบางคนต่างต้องการมันแทบจะพุ่งเข้าหา แต่คนบางคนกับหลีกหนีเพื่อที่จะได้ไม่เจ็บปวด ใครบางคนอย่างมาชและแดนที่โหยหาความรักมาตลอดชีวิต แต่สำหรับณู ความรักสำหรับเธอคือความเจ็บปวดที่เธอไม่ต้องการจะเผชิญกับมัน

เนื้อหาของหนังสือเล่มนี้ไม่ได้มีเรื่องราวเฉพาะความรักของหนุ่มสาว แต่มันยังมีความรักในแง่มุมอื่นซ่อนอยู่ ไม่ว่าจะเป็นความรักระหว่างเพื่อน ความรักจากอ้อมอกของคนเป็นพ่อและแม่ และสุดท้ายความรักระหว่างเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน

ความรู้สึกหนึ่งเมื่อได้อ่านหนังสือเล่มบางเล่มนี้จบ คือ มันกระทบใจของผมอย่างแรง มันยังเวียนว่ายอยู่ในความรู้สึกซึ่งผมเองก็ไม่ทราบสาเหตุได้ บางทีครั้งหนึ่งในชีวิตของผมก็เคยร้องขอความรักจากใครคนหนึ่ง และครั้งหนึ่งในชีวิตเหมือนกันที่ผมหลบหนีที่จะให้ความรักกับใครคนหนึ่ง นั่นคงจะเป็นสาเหตุสำคัญที่ผมชอบหนังสือเล่มนี้เมื่ออ่านจบ

ผมขอเอาคำพูดในหนังสือมาคำหนึ่งแล้วกันนะครับ

" ว่าแต่เธอรักฉันบ้างไหม " " เธอไม่เห็นตอบคำถามของฉันเลย ณู ... "

" อย่าให้ฉันตอบได้ไหม มันสำคัญแค่ไหนกันนะ ... ฉันเคยเห็นมามากแล้ว ที่รักกันปานจะกลืนกินแค่ผลสุดท้ายก็ร้างรากันไป และจบลงด้วยน้ำตา "

" เธอพูดเหมือนไม่มีหัวใจ หรือเคยผ่านมันมาแล้วมากมาย "

นี้เป็นเพียงคำพูดบางส่วนที่ผมหยิบยกขึ้นมาก อย่างที่กล่าวไปแล้วนอกจากหนังสือจะนำเสนอแง่มุมในเรื่องความรักของคนหนุ่มสาวแล้ว หนังสือเล่มนี้ยังสะท้อนชีวิตปัญหาวัยรุ่นได้อย่างดีอีกด้วย

" ความถูกผิดคืออะไร มันเป็นสิ่งที่มนุษย์ได้สร้างขึ้นไม่ใช่หรือ... ใช่แน่ ๆ ... กฎเกณฑ์เป็นสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้น แต่สร้างขึ้นเพื่อคนเช่นใดล่ะ... คนที่มีมือหยาบกร้านหรือเดินท่อม ๆ หางานทำ และท้องกิ่วเพราะความหิวโหย ไม่มีโอกาสร่วมตัดสินใจด้วยเลย ... เชอะ... "

การที่คนเราผ่านอะไรในชีวิตมามาก ผมว่ามันเลยเป็นวัตถุดิบชั้นดีที่สามารถเอาถ่ายทอดได้ไม่รู้จักจบสิ้น เหมือนกับชีวิตของพิบูลย์ศักดิ์ ละครพล ที่ผมเชื่อว่าเบื้องหลังของชีวิตของเขาต้องไม่ธรรมดา

ลองไปหาอ่านกันดูเถอะครับ จริง ๆ ในตอนแรกผมยังไม่อยากอ่านมันเท่าไรนัก เพราะว่า ความรักสำหรับผมในตอนนี้ มันน่าเศร้าครับ ผมเลยไม่อยากจะนึกถึงมันอีก แต่ผมสุดท้ายก็ทนไม่ได้ และก็ได้พบคำตอบบางอย่างจากหนังสือเล่มนี้ คำตอบของผม ซึ่งคงจะไม่เหมือนหรือว่าเหมือนกับคนที่อ่าน แต่ผมก็อยากจะแนะนำให้อ่านกัน แล้วคุณจะรู้ว่า บางทีเราก็อยากจะพูดว่า ขอความรักบ้างได้ไหม