deguchinochi การหาทางออกให้กับชีวิต

ไปอ่านบล็อคของคุณเชอรี่ ทำให้เราต้องอัพบ้างแล้ว แต่ไอ้รี่นี้มันเก็บรายละเอียดได้ดีจริง ๆ ที่เรื่องเรียนกรูไม่เห็นมึงจะจดจำได้เลย ไม่ซ้ำเติมมึงดีกว่าเพราะว่าเข้าตัว 55555555

จริง ๆ เราก็รู้ล่วงหน้ามาแล้วว่ายังไงเราก็อาจจะติดเอฟ วิชา สถิติ ซึ่งเป็นการรู้จากการนั่งทางใน เพราะว่าเราไม่ได้สนใจเรียนเลย ถึงจะไปเรียนทุกครั้งก็เหอะ แต่ทำอะไรอ่ะ อ่านหนังสืออย่างอื่นเรื่อยเปื่อย ไม่ได้สนใจอาจารย์เลย งานนี้เลยไม่ค่อยเสียใจอะไรมากมาย แต่อดเป็นห่วงเพื่อนไม่ได้ เพราะทั้งไอ้รี่และเพื่อนอีกคน ต่างก็ไม่ค่อยจะเตรียมตัวรับความรู้สึกของการติดเอฟเท่าไรนัก

จริง ๆ ก็มีเรื่องให้ได้ลืมมันไปพอสมควร ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของการได้ไปอบรมการทำหนังสั้น ของเว็ป thaishortfilm ซึ่งก็ได้ความรู้พอสมควร แต่ไม่ได้เพื่อนใหม่เท่าไรนัก ซึ่งจริง ๆ ปรารถนาอันแรงกล้าของเราคือได้รู้จักคนที่อยากทำหนังสั้นเพิ่มขึ้น เพราะไอ้ความรู้บางอย่างเราก็เคยผ่านหูผ่านตามาบ้างแล้ว แต่พอไม่ได้มีเพื่อนเพิ่มเท่าไรนัก ทำให้เราสนใจสิ่งที่พี่ ๆ สอนมายิ่งขึ้น แล้วก็ทำให้เรารู้ว่าเราโง่เรื่องเทคโนโลยีมาก ๆ แต่อยากตัดต่อจัง แต่สงสัยเราจะเป็นคนที่ดูภายนอกเหมือนหยิ่งมั้งเลยไม่ค่อยมีใครเข้าหา

ลืมเล่าไปอย่างหนึ่ง ก่อนหน้านั้นวันหนึ่งเราได้ไปดูหนังกับพี่ปุ่นและพี่โจ๊ก ซึ่งเราค่อนข้างจะแปลกใจว่าทำไมพี่ปุ่นถึงโทรมา แต่ก็ดีครับ เพราะผมดูหนังคนเดียวมาประมาณ 6 เดือนเต็ม ๆ มาดูกับพวกพี่ก็สนุกดี ฮาด้วย จริง ๆ ตอนเดินไปสกาลาก็เห็นพี่โจ๊กแล้วนะครับ แต่คุ้น ๆ หน้านึกไม่ออก เลยไม่ได้เข้าไปทัก พี่โจ๊กหลบมุมนั่งดูดบุหรี่ ส่วนตัวเราก็นั่งรับประทานข้าวเหนียวหมูทอดอยู่ใกล้ ๆ กัน มานึกได้ก็ตอนพี่ปุ่นมาถึงแล้ว

เข้าเรื่องต่อดีกว่าพออบรมเสร็จก็เดินทางไปดูหนังที่ ฟลิป คาเฟ่ ( รายละเอียดของหนังที่ดูได้บอกไปแล้วในบล็อคก่อน ) วันนั้นคนเยอะมากจริง ๆ ไม่นึกเลยว่าจะมีคนเยอะขนาดนี้ ( เว่อร์เนอะ ) มีคนเอาลูกมาดูด้วย ลุ้นแทบแย่ว่าจะฉาก... หรือเปล่า กลัวแทน

พอดูได้ไปเรื่อย ๆ ก็ได้รับรู้ความจริงบางอย่าง แต่จังหวะยังกะหนังเลยอ่ะ ดูอยู่ไอ้รี่ปวดฉี่ ก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ พอไอ้รี่ออกไป ก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เพื่อนเราโทรมาบอกว่า เฮ้ย มึงติดเอฟ สถิติ ว่ะ อะไรมันจะขนาดนั้น เราก็ได้แต่พูด อืม ๆ เดี๋ยวบอกไอ้รี่ให้ พอวางปุ๊บไอ้รี่ก็เดินมาพอดี เราก็บอกว่า มึงติดเอฟ เชอรี่ก็ทำท่าเหมือนโลกจะแตก แต่ดีนะมันไม่ร้องไห้เหมือนตอนสอบ ไม่งั้นกูก็คงจะไม่รู้จะปลอบมึงยังไง

แต่เหมือนไอ้รี่มันจะทำใจไว้แล้ว เศร้าได้แปบหนึ่งมันก็เป็นปกติ หรือว่าเป็นการซ่อนความรู้สึกที่แท้จริงของมันก็ไม่รู้ ก็ดูกันเสร็จก็ได้เดินทางไปรับประทานอาหาร ระหว่างเดินก็ทำให้เรารู้จักสมาชิกกลุ่มไทยอินดี้มากขึ้น ดีจัง พอไปถึงสีลม ก็ทานไรกันเสร็จ ก็เดินออกมาจะกลับบ้าน แต่ระหว่างรอรถ คุณเชอรี่ก็ได้เปล่งวาจาออกมาว่า ไปทะเลกันเถอะ ซึ่งพลพรรคคนบ้าจี้ ก็ทำตามซะงั้น รวมทั้งเราด้วย เฮครับงานนี้

เรื่องการไปทะเลยังไงก็ไปอ่านได้ที่บล็อคของเชอรี่นะครับ ผมไม่อยากจะซ้ำรอยเดิมมัน 5555555555( แต่ก็เหมือนจะซ้ำมันมาตั้งแต่ต้นอ่ะ ) มีเรื่องที่อยากจะบอกกล่าวในการเดินทางไปทะเลครั้งนี้ครับ ผมกับพี่ปุ่นเหมือนเป็นสามีภรรยากันซะงั้น เพราะท่านั่งของเราสองคนทำให้สื่อได้ถึงขนาดนั้นครับ ไม่เชื่อถามเพื่อนร่วมทางได้ ตลกดี

พอไปทะเลก็กลับมาที่กรุงเทพ ไปนอนหอไอ้รี่ซึ่งกลัวโดนมันล้มทับพอสมควร นอนเสร็จก็ได้ไปทำสิ่งที่ไม่สามารถบอกได้ เพราะอยากให้รู้เฉพาะคนที่รู้แล้วเท่านั้น ไม่อยากจะเล่าให้ใครฟังอีก ถามว่าภูมิใจกับสิ่งที่ทำไหมก็เฉย ๆ นะครับ แต่ก็เราชอบอยู่แล้วเลยไม่ได้อะไรมาก แต่ถ้าเรื่องนี้เล็ดลอดออกไปให้พ่อแม่รู้ ตายยังเขียดแน่ๆ เลย

สุดท้ายนี้ขอขอบคุณพี่ปุ่นที่ทำให้ผมได้รู้จักผู้คนมากยิ่งขึ้น ขอบคุณพี่โจ๊กที่คำเสียดสีของพี่ถึงใจผมจริง ๆ ขอบคุณพี่โอ ( ศาสตร์ ตันเจริญ ) ที่เอายานพาหนะพาเราไปเพชรบุรี ขอบคุณพี่สุด พี่มน พี่นพ พี่หมู พี่เข้ พี่เท็น ที่ทำให้เรามีโลกของเรากว้างขึ้น แล้วคนสำคัญที่ไม่ขอบคุณไม่ได้ คือ เชอรี่เพื่อนยาก ถ้าไม่มีมึง กูก็คงไม่ได้ไปทะเล ไม่ได้ไปทำในสิ่งที่อยากทำ ขอบคุณจริง ๆ ว่ะ