deguchinochi การหาทางออกให้กับชีวิต

เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมาได้ไปงานบวชของรุ่นพี่คนหนึ่งซึ่งเป็น 1 ในผู้กำกับกลุ่มไทยอินดี้ ผมจากการไปงานบวชครั้งนี้ทำให้ไม่ได้ไปดูหนังที่ฟลิบ คาเฟ่ เหมือนเช่นทุกอาทิตย์

งานบวชก็จัดอย่างเรียบง่าย ตัวพี่แชมป์กับน้องก็คือพี่ช๊อป ก็ราศีจับมากมาย คนที่บ้านพี่แชมป์ก็น่ารัก แล้วก็ยังเจอพี่กิ๊กในงานเลี้ยง ซึ่งพี่กิ๊กก็ช่วยจัดหาอาหารมาให้ตลอดเวลา

งานนี้เต้นหน้านาคมันส์มาก ๆครับ เต้นกับพวกเพื่อน ๆ พี่ช๊อปน้องพี่แชมป์ มันส์โคตร ๆ แต่ก็แพ้นักเต้นเจ้าถิ่นแถวนั้นซึ่งพวกป้า ๆ น้า ๆ เต้นได้ลืมวัยมาก ๆ แล้วคนที่ให้พี่แชมป์กับพี่ช๊อปขี่คอก็เต้นไปด้วย งานนี้พี่แชมป์กับพี่ช๊อประบมแน่ๆ เลย เห็นจากสีหน้า 5555555

งานนี้แฟนพี่แชมป์มาด้วย น่ารักดีครับ มีความคล้ายพี่แชมป์อยู่เหมือนกัน ได้ข่าวว่าจะบวช 15 วัน ก็ยังไงก็ยินดีกับหลวงพี่แชมป์ กับ หลวงพี่ช๊อปด้วยนะครับ

ป.ล. แต่ 100 pipers ที่เอามาให้กินอร่อยดีครับ น่าจะเอามาอีกซัก 2 ขวด 555555 ล้อเล่นนะครับ

พอไปงานบวชเสร็จก็ต่อด้วยการเดินทางด้วยรถไฟครั้งแรกในชีวิตของผม ตื่นเต้นมาก ๆ เพื่อนบอกว่าทำตัวเหมือนบ้านนอกเข้ากรุง 555555555 ผมเดินทางจากราชบุรี ไป ปราณบุรี ซึ่งเป็นการไปทะเล 2 ครั้งติดต่อกันจากอาทิตย์ที่แล้ว คราวที่แล้วหาดเจ้าสำราญ คราวนี้เป็นปราณบุรี และก็คาดการณ์ว่าน่าจะไปอีก 2 - 3 ที่ ในเวลาอันใกล้นี้

เป็นการเดินทางที่ไม่มีความแน่นอนในชีวิตเลย ไปถึงสถานีรถไฟพวกผมก็เพิ่งจะคิดว่าจะไปปราณบุรี พอคิดเสร็จก็มีลังเลอีกครั้งว่าจะไปดีหรือเปล่า แต่ก็ได้คำแนะนำจากนายตั๋วว่าที่ปราณบุรีสวย เป็นอันตกลงว่าไปที่นั้นกัน

พอถึงสถานีปราณบุรี ความไม่แน่นอนก็บังเกิดอีกครั้ง ตอนแรกนั้นเราคิดว่าน่าจะพอมีรถรับจ้างเหลืออยู่บ้าง แต่พอไปถึงก็มืดแล้ว เลยทำให้ไม่มีรถรับจ้างเลย ความเคว้งคว้างเริ่มเข้ามา แต่โชคช่วยด้วยความเป็นคนกวน ๆ เพื่อนยุบอกให้ผมไปขอความช่วยเหลือจากคนแถวนั้น ผมก็กวน... เดินผ่านรถคนหนึ่ง ผมก็พูดขึ้นมาว่า เฮ้อ เราจะไปทะเลกันยังไงดีอ่ะ ไม่มีรถเลย

แล้วสวรรค์ก็ทรงโปรดครับ รถคนนั้นได้ยินแล้วก็จอดรถเรียกพวกผมไปถามว่าจะไปไหนกัน เดี๋ยวจะไปส่ง งานนี้เลยฟรีครับ พอไปถึงความที่ที่พักแถวนั้นแพงมาก เลยต้องวนรถอยู่นาน ก็เลยทำให้มืดเลยครับ กว่าจะได้ที่พักก็เกือบ ๆ 2 ทุ่ม ก็ยังดีที่มีที่พัก เพราะพวกผมมาโดยไม่ได้จองล่วงหน้า งานนี้มีที่พักก็เลยโชคดี ก็เล่นน้ำกินเหล้ามีอยู่แค่นี้อ่ะครับ ก็กลับ ขากลับในวันรุ่งขึ้นก็เจอคุณลุงใจดีพาไปหารถรับจ้างที่จะพาไปสถานีรถไฟ ทำให้ผมคิดว่าคนสมัยนี้ที่มีน้ำใจก็ยังมีอยู่เยอะเลย ขากลับต่อรถเยอะมาก ๆ จากประจวบมาหัวหิน

แล้วเรื่องก็เกิดขึ้นอีก เพื่อนผมดันลืมกระเป๋าที่อยู่บนรถเมล์ งานนี้เลยตามหากันจ้าละหวั่น แต่ก็เจอจนได้ ความซวยเริ่มมาเยือนไปถึงสถานีรถไฟ เจ้าหน้าที่บอกว่ารถที่จะเข้ากรุงเทพซึ่งเป็นรถไฟธรรมดาหมดแล้ว กร่อยครับ คิดตรึกตรองอยู่นานเลยไปขึ้นรถทัวร์ ซึ่งขับช้ามาก มาก มากถึงมากที่สุด

พอมาถึงตัวเมืองเพชรบุรีผมก็ลงจากรถเพื่อมาต่อรถไปราชบุรี ซึ่งรอนานมาก ๆ แต่ก็มา พอจากราชบุรีผมก็ต้องมาต่อรถกลับบ้านที่กาญจนบุรี ทริปนี้เหมือนผมมาเดินทางเล่นไปวัน ๆ เลยครับ เหนื่อยมาก ๆ เมื่อยด้วย แต่ก็สนุกดี ได้ทำอะไรที่ไม่เคยทำ แต่ยังเมาเหมือนเดิม