deguchinochi การหาทางออกให้กับชีวิต

ถึงคุณ

     สวัสดีครับคุณ  เป็นอย่างไรบ้าง  เราไม่ได้พบเจอกันมานานแล้วมั้ง  สองปีหรือว่าสามปี  ผมเองก็จำไม่ได้เหมือนกัน  ครั้งแรกที่เราพบเจอกัน  บรรยากาศรอบกายมันช่างหนาวเหน็บ  เมื่อมองไปสุดสายตาผมมองแทบไม่เห็นใครเลย  มีแต่ความมืด  มีเพียงแสงไฟจากประตูที่พอจะทำให้เห็นใบหน้าของคุณได้อย่างแจ่มชัดมากขึ้น  เจอคุณหลายครั้ง  คุณก็หลบตา  สายตาของคุณไม่เคยละสายตาจากพื้นดินเลย  ด้วยความเงียบของคุณทำให้ผมไม่กล้าที่จะเข้าไปคุย 

   คุณยังเป็นนักเดินทางอยู่หรือเปล่า  การพลัดเปลี่ยนงานจากไร่หนึ่งสู่ภูเขาใหม่ของคุณ  คงจะทำให้ชีวิตของคุณพบเจอแต่ความเหงา  ไม่แปลกหรอกครับ  ความเหงามีได้และเกิดขึ้นกับทุกคน  ไม่เลือกเพศ  ไม่เลือกวัย  ผมเองก็เป็นเช่นเดียวกับคุณ  ความเหงาพลัดเปลี่ยนเข้ามาในเวลาที่หัวใจเปล่าเปลี่ยว  แล้วมันก็หลบลี้อยู่ในซอกกระดูกและหัวใจยามที่ผมได้รับการเยียวยาจากใครคนหนึ่ง

   บางครั้งการที่เราหลายล้อมไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตา  ก็ไม่ได้หมายความว่าเราจะเล็ดลอดสายตาของความเหงาได้  การที่เราเลือกจะใช้ชีวิตคู่กับใครสักคนก็ไม่ได้เป็นสัญญาที่จะบอกได้ว่าเรากับเค้าจะไม่พลัดพรากจากกัน  เพราะโลกไม่ได้ขึ้นอยู่กับความรู้สึก " รัก " เพียงอย่างเดียว  โลกยังเต็มไปด้วยความทุกข์มากมาย  ความไม่เข้าใจอีกมากหลาย  ความเศร้าที่นับครั้งไม่ได้  แต่ทุก ๆ ความรู้สึกมักถูกทดแทนด้วย " ความเข้าใจ "

   คุณอาจจะเห็นว่าคนอื่นมองคุณในสายตาที่ผิดแปลก  แต่เปล่าเลย  เพราะคุณอยู่ในสภาวะผิดที่ผิดทาง  ถ้าคุณได้มาอยู่ในโลกที่เป็นของคุณ  คุณอาจจะพบว่าโลกของคุณไม่ได้แปลกไปจากคนอื่นอีกมากหลาย  แต่ก็ไม่ใช่ความผิดของคุณหรอกที่จะรู้สึกถึงความผิดแปลกที่คนอื่นมอง  เพราะผมเองก็คิดเช่นนั้นอยู่เสมอ ๆ 

  ไม่รู้จะได้พบคุณอีกเมื่อไรนะ  คุณไปโดยไม่กล่าวลาอีกแล้ว  จากบรรยากาศอันแสนมืดมิด  อยู่ดี ๆ คุณก็เดินหายไปในความเปลี่ยวมืดเหมือนเช่นเคย  แต่ผมไม่ได้ร่ำร้องให้คุณอยู่  ไม่ได้เรียกร้องให้คุณหันกลับมา  หรือว่าร้องไห้ให้กับความทรงจำแสนสั้นแต่งดงามของเรา 

ผมกลับยิ้มและคิดอยู่เสมอว่า

สักวันหนึ่งเราคงจะได้เจอกันอีกครั้ง 

คิดถึงเสมอ

คน ๆ หนึ่งที่พบกับคุณในคืนแสนมืด

edit @ 24 Jan 2008 10:35:06 by จอมมารแห่งทิศประจิม