deguchinochi การหาทางออกให้กับชีวิต

เมื่อปลายสายวางลง

ผมนั่งจัวเจ่าลงข้างเตียง

อ่าน  " รักเร้นในโลกคู่ขนาน " จบสิ้น

จิตใจผิดแปลก

ผมกำลังเป็นอะไร

ตัวละครพูดถึงตัวตนอีกฝากฝั่งโลก

แล้วตัวฉันล่ะ

ตัวตนของผมถูกแบ่งเป็นกี่ซีกคน

เป็น 2 ดังเช่นในตัวหนังสือ

หรือเป็นกี่ตัวตน

ผมไม่แน่ใจ

ครั้งหนึ่งผมเคยเปลี่ยวดาย

ก้าวเดินบนเส้นทางชีวิตอย่างเดียวโดด

บางครั้งเคยมีคนร่วมเดิน

แต่ไม่นานนักเมื่อพวกเขาเหล่านั้นเจอปลายทางที่ต้องการ

เค้าก็เดินหาย

บางคนบอกกล่าว  บางคนหายลับเหมือนสายลม

จนถึงเวลาหนึ่ง

ไร้คนแตะมือเคียงข้าง

มาเวลานี้  เส้นทางชีวิตของฉันมีเพื่อนร่วมทาง

ไม่ได้มาเพียงเพื่อถามว่า " ถ้าผมจะไปอำเภอนี้ผมจะต้องเลี้ยวซ้ายหรือว่าเลี้ยวขวา

แต่คน ๆ นั้น  เดินเข้ามาถามผมว่า

"  คุณกำลังเดินไปที่ใด  ถ้าไม่รังเกียจขอเดินไปด้วยได้หรือไม่ "

ผมเขิน  และยิ้มตอบ

มาถึงบัดนี้

เราสองคนเดินร่วมทางมาได้กี่กิโลชีวิต

ไม่ทราบได้

เราไม่อยากจะคาดหวัง

เพราะเรารู้ว่าเมื่อถึงวันใดวันหนึ่ง

เราสองคนก็ต้องมีทางเลี้ยวที่แตกต่าง

เราจึงเดินทางกันโดยไม่คิดถึงอนาคต

เราทำให้ทุกฝีเก้าที่เราเดินเต็มไปด้วยความทรงจำแสนสวย

แต่เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา

ผมอ่าน " รักเร้นในโลกคู่ขนาน "

ไม่ได้คิดอะไรยามแรกที่อ่าน

แต่ยามที่ตัวหนังสือสุดท้ายหายลับไปจากดวงตา

ผมกลับรู้สึก  " กลัว "

กลัวว่าโลกอีกฟากของคุณจะมาฉุดรั้งคุณไป

กลัวว่าโลกอีกฟากของผมจะร้องเรียกให้ผมกลับไป

ผมค่อยๆ นิ่งคิด

ปล่อยให้ความสับสนได้ค่อย ๆ สลายหายไป

มันอาจจะทิ้งเชื่อและกลิ่นเอาไว้

ผมก็ไม่สน

เพราะผมเชื่อว่าต่อให้เราสองคนจะโลกอีกฟาก

โลกที่เราไม่รู้ว่าจะเรียกตัวเราสองคนกลับไปเมื่อไร

แต่ต้องมีช่องว่างแห่งกาลเวลา

รอยปริของประตูโลก

ห้วงเหวของฤดูกาล

ผมและคุณก็ต้องกลับมาเจอกันอีกครั้ง

.

.

.

ผมเชื่อ