deguchinochi การหาทางออกให้กับชีวิต

   คุณสุวรรณี  สุคนธา  เคยพูดไว้ว่า " ในการร่ำลาแต่ละครั้ง  ไม่ว่าจะเป็นที่สนามบินหรือว่าที่ใดก็ตาม  การร่ำลาที่เจ็บปวดที่สุดคือการร่ำลาบนชานชาลารถไฟ  คนหนึ่งคนอยู่บนหลังเส้นเหลือง  ในขณะที่คนอีกคนอยู่บนโบกี้รถไฟ  วงล้อเคลื่อนออก  หัวใจถูกบดขยี้  แล้วใครคนนั้นก็ค่อย ๆ ลับหายไปจากดวงตา  " 

  แต่สำหรับผม  ไม่ว่าการร่ำลาจะเกิดขึ้น  ณ  ที่ใด  สนามบินที่ใหญ่โต  บขส.อันแสนอึดอัด  รถยนต์ที่เหมือนกล่องเคลื่อนที่  หรือว่ารถไฟที่คร่าคร่ำไปด้วยผู้คน  ไม่ว่าจะเป็นสถานที่ใด  ผมก็รู้สึกเศร้าและใจหายอย่างบอกไม่ถูก

  คุณเชื่อมิตของกาลเวลาหรือเปล่า  ในช่วงชีวิตหนึ่งใครบางคนหล่นหายไปในชีวิตของเรา  ตัวเราเองก็เช่นเดียวกันอาจจะหล่นหายไปจากชีวิตของใครคนหนึ่ง  เมื่อขบวนรถแห่งชีวิตเคลื่อนผ่านออกไป  เราก็ค่อย ๆ ลืมเลือนกัน  หลายครั้งเรากลับไปเหยียบย่ำสถานีชีวิตที่เราเคยผ่าน  พลันเรารำลึกได้จากความทรงจำที่หล่นหาย  ณ  ซอกหลืบของหัวใจ  ว่าครั้งหนึ่งเราเคยทำใครตกหายไปจากชีวิต 

  ในเส้นทางที่สวนกันบางขณะเรากำลังนั่งอยู่บนขบวนรถแห่งชีวิต  เรามาดหวัง  ณ  สถานีหนึ่งจะมีใครสักคนมารอและรับเรา  แต่เปล่าเลยขณะที่เสียงเครื่องยนต์ค่อย ๆ ลดความดัง  สายตาของผมก็กวาดมอง  ชะเง้อหา  สุดท้ายก็พบแต่ความว่างเปล่า  ขบวนรถแห่งชีวิตค่อย ๆ เคลื่อนไปข้างหน้า  แล้วผมก็ค่อย ๆ เลื่อนหายไป

  ณ  เวลานี้  ขบวนรถแห่งชีวิตของผมได้เคลื่อนผ่านจากสถานีหนึ่ง  สถานีว่างเปล่าไร้ผู้คน  ผมจอดพักและเวียนหา  สุดท้ายก็ไม่พบเจอใครและไม่มีใครต้องการร่วมขบวนเดียวกับผม  มันค่อย ๆ เคลื่อนไปข้างหน้า  แต่แล้วก็มีคน ๆ หนึ่งกระโดดขึ้นมาบนขบวนรถแห่งชีวิต 

  คนที่ทำให้ผมได้เปิดเผยบางสิ่ง  ขณะเดียวกันผมก็ขุดค้นซอกตนบางอย่างของเค้า  แต่แล้วเมื่อผมเงยหน้ามองฟ้า  ผมกลับเห็นสถานีข้างหน้าลาง ๆ  ผมรู้สึกกลัว  กลัวว่าเมื่อขบวนรถหยุด  เค้าจะเดินหายไปพร้อมกับควันขาวที่จางเจือนอยู่  กลัวว่าชีวิตของผมจะตกหล่นไปจากชีวิตของเค้า  กลัวว่าเค้าจะนึกถึงผมก็ต่อเมื่อขบวนรถของผมได้เคลื่อนผ่านสถานีชีวิตของเค้า  ... และสุดท้ายผมก็จะค่อย ๆ เลือนหายไป