deguchinochi การหาทางออกให้กับชีวิต

  ผมเป็นดาวดวงหนึ่งในระบบสุริยะจักรวาล  ชื่อของผมนะเหรอครับ  ผมไม่ทราบว่าคนบนดาวโลกเรียกผมว่าอย่างไร  เพราะผมเป็นเพียงดาวดวงเล็ก ๆ ที่มิได้สลักสำคัญต่อระบบสุริยะจักรวาลเท่าใดนัก  ผมชื่อ samishiiimperium  ผมหมุนรอบตัวเองเป็นเวลา  12  ชั่วโมง  และหมุนรอบดวงจันทร์เป็นเวลา  109  วัน  ทำให้ผมมีฤดูกาลที่เปลี่ยนผ่านไปอย่างรวดเร็ว  ความเย็น     ย่ำกรายเข้ามาหาผมเป็นเวลากลางคืนในทุก ๆ วัน  มันจะอยู่แนบชิดติดกายผมเป็นเวลา  4  ชั่วโมงเป็นอย่างน้อย  จากนั้นความเย็นจะค่อยๆ มลายหายไป  หมอกบางเบาค่อย ๆ ลดต่ำลง  ความร้อนแผ่ซ่านเข้ามาแทนที่  จากนั้นมันจะร้อน  ร้อนขึ้น  ร้อนขึ้นเรื่อย ๆ ความร้อนปกคลุมทุกอณูของดาวผม  จากแผ่นดินอันแห้งแข็ง  ไปสู่หลุมอากาศขนาดยักษ์  ไอร้อนพวยพุ่งขึ้นมา  ประดุจมันจะระเบิดออก  แต่แล้วฉับพลัน  สายน้ำเม็ดเล็ก ๆ หลายสายเริ่มตกลงมา  ไอร้อนเริ่มจางจืดและหายไป  แทนที่ด้วยความชุ่มช่ำของเม็ดฝน  ในทุก ๆ วัน  ดาวของผมจะต้องผ่านพบฤดูกาลต่างๆ เหล่านี้   

   ผมเคลื่อนตัวมาเป็นเวลา 20  ปี  20 ปีที่ผ่านมาผมได้เห็นการเติบดับและหายสูญของดวงดาวอยู่เสมอ ๆ แต่มีดาวดวงหนึ่งที่ล่องลอยอยู่ท่ามกลางฝุ่นผงและเถ้าธุลีบนผ้าม่านผืนดำ  เพราะมันมีลักษณะพิเศษอย่างยิ่งกว่าดาวดวงอื่นมากหลาย  อย่างเช่นดาวของผม  จะมีสิ่งมีชีวิตอยู่ไม่มากนัก  ด้วยความกดอากาศที่ต่ำเป็นพิเศษ  ฤดูกาลอันไม่แน่นอน  ทำให้สิ่งมีชีวิตยากที่จะถือกำเนิดและเติบโต  มีเพียงดาวที่ชื่อว่า  ดาวโลก  ที่มีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ 

  ผมเฝ้ามองดูดาวโลกเสมอ  ช่วงวันที่มากกว่าดาวของผมครึ่งหนึ่ง  ทำให้ผมสามารถดูดาวโลกได้สม่ำเสมอ  หลายครั้งที่ผมเฝ้าอิจฉาดาวโลก  ดาวที่เต็มไปด้วยการเคลื่อนไหว  ดาวที่ทำให้รู้สึกถึงการมีอยู่และจากไป  ดาวที่ทำให้รู้สึกถึงการเติบโต  ดาวของผมไร้ซึ่งการเติบโต  ไม่มีการเคลื่อนไหวอันใดเกิดขึ้นมานานหลายปี  ไม่มีใครถือกำเนิดและตายไป 

  และด้วยความที่ดาวโลกเป็นดวงหนึ่งสำคัญพอ ๆ กับดวงอาทิตย์และดวงจันทร์  ระบบสุริยะจักรวาลจึงมีกฏข้อหนึ่งที่ถือว่าเป็นกฏข้อบังคับของการมีอยู่ของดวงดาว  มันระบุไว้ว่า  "  ถ้าดาวดวงใดที่ไม่สามารถกระทำตนให้แสดงถึงการมีตัวตน  โดยอาศัยจากการเฝ้ามองของผู้คนบนดาวโลก  ดาวดวงนั้นต้องอันตรธานหายไป  เป็นเพียงดาวตก  "

   ระยะแรกที่ผมถือกำเนิดจากเถ้าธุลีเป็นดาวดวงใหม่  ผมงงงวยกับสิ่งที่กฏข้อนี้บอก  ผมค้นหาว่าทำไมเราจะต้องกลายเป็นดาวตก  ผมขบคิดและค้นหาคำตอบอยู่ตลอดเวลา  จนกระทั่งวันหนึ่งผมได้โคจรมาใกล้ ๆ ดาวดวงหนึ่ง  ดาวที่เส้นแสงกำลังลุกโชติอย่างน่าตกใจ   

   "  ทำไมแสงของเธอถึงสว่างขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ "

   "  เรากำลังจะกลายเป็นดาวตกนะสิ "

   "  งั้นแสดงว่าเธอกำลังจะหลุดหายไปจากวงโคจรเหรอ  "

   "  อืม  "

   "  ทำไมถึงอย่างนั้นไปได้  "

   "  ก็เพราะคนบนโลกไม่รู้ว่าฉันมีตัวตนอยู่  ทุกคนต่างไปจับจ้องอยู่กับดาวที่มีแสงสว่างสวยงามอย่าง  ดาวเหนือ  หรือว่าดาวที่มีตำนานเล่าขานอย่าง  ดาวลูกไก่  แต่สำหรับฉัน  ดาวที่ไร้ซึ่งอัตลักษณ์ที่ชัดเจน  ดาวที่ไม่ได้เป็นปัจเจกเหมือนกับดาวอื่น ๆ คนบนโลกมองไม่เห็นการมีอยู่ของฉัน  แต่คนบนโลกจะสัมผัสได้ถึงการจากไปของฉัน  "

   "  ด้วยการกลับกลายเป็นดาวตกนะเหรอ  ฉันไม่เข้าใจ  "

   "  ก็เพราะดาวตกมักมีเส้นแสงที่สวยงามและชัดเจน  ดาวจะค่อย ๆ ไร้ซึ่งแรงโน้มถ่วง  การที่เราสัมผัสกับอากาศซึ่งรายล้อมตัวเรา  เราดำดิ่งสู่พื้นล่างอย่างรวดเร็ว  ทำให้เราค่อย ๆ ลุกไหม้  ผู้คนบนโลกจะรับรู้และเห็นเราจากการลุกไหม้นั้น  เราจะมีอัตลักษณ์ในยามที่เรากำลังจะดับสูญ  ผู้คนบนโลกจะเฝ้าขอพรจากเรา  เพราะเห็นค่าในเรา  และสุดท้ายเราก็จะมอดดับลงที่ปลายฟ้าของดาวโลก  " 

   "  เราอีกนานเท่าใดที่เธอจะค่อย ๆ ดำดิ่งลง  "

   "  คงจะในเร็ววันนี้  " 

   ไม่นานนักจากวันที่ผมได้โคจรไปพบและพูดคุย  สามวันต่อมา  ผมได้เห็นการดำดิ่งของดาวดวงหนึ่งที่ลุกไหม้เป็นแสงสีแดงสวย  ผมไม่เคยเห็นดาวสีแดงสวยแบบนี้มาก่อน  แต่ในการดำดิ่งอยู่นั้น  ใครเล่าจะแลเห็นคราบน้ำตาที่รินไหลอยู่  ผมคิดถ้าผมต้องดำดิ่งไปในห้วงอวกาศผมจะลุกไหม้เป็นเส้นสีใด

   ผมยังโคจรไปเรื่อย ๆ ตามวิถีที่กำหนดไว้  และผมยังเฝ้ามองดูดาวโลกอย่างเงียบเฉย  ผมเฝ้ามองว่าจะมีมนุษย์ผู้ใดที่ยกกล้องดูดาวมองมาที่ผมบ้าง  หรือมีใครสักคนหรือว่าสองคนที่เรียกกันว่า " คู่รัก "  กำลังนอนดูดาวเคียงกัน  มองมายังผม  แล้วพูดกันด้วยน้ำเสียงเบาบาง " ดูดาวดวงนั้นสิ  สวยจัง "  ผมเฝ้ามองและสดับฟัง 

  นานวันเข้า  ผมเริ่มรู้สึกถึงการไม่มีตัวตนของตัวเอง  การไม่ได้รับการเฝ้ามองจากมนุษย์คนใดเลย  ทำให้ผมรู้สึกกลัว  มีช่วงหนึ่งที่ผมเหมือนกำลังถูกเฝ้ามองโดยใครคนหนึ่ง  เค้าเฝ้ามองผมอย่างแน่นิ่งและเนิ่นนาน  แต่แล้วด้วยความแปรเปลี่ยนของฤดูกาลบนดวงดาวของผม  ทำให้เค้าไม่สามารถที่จะจับเฝ้าและมองมายังผมได้  เค้าผู้นั้นค่อย ๆ หายลับไปคล้ายเถ้าธุลีในระบบสุริยะจักรวาล

  วันอันว่างเปล่าและเงียบเหงาคืบคลานเข้ามาเรื่อย  ๆ  ผมได้รับการแจ้งเตือนจากผู้คุมดาวว่า  อีกไม่นานผมต้องกลายเป็นดาวตก  ผมมองหาคน ๆ นั้นอยู่เสมอ  คนที่ทำให้ผมเสมือนได้มีตัวตน  คนที่เห็นเพียงร่างเงาอันเปล่าเปลี่ยว  วูบไหวอยู่ในหมอกหนา  แต่แล้วผมก็ไม่พบ  ผมไม่ได้อยากพบเพื่อจะทำให้ผมมีความรู้สึกของการมีตัวตน  ผมเพียงอยากจะขอบคุณเค้าที่ทำให้เสี้ยววินาทีแห่งการมีชีวิตของผมได้รู้ว่าผมยังมีตัวตน  ขอบคุณเค้าที่ทำให้ผมรู้สึกได้ถึงการเฝ้ามอง  ขอบคุณที่ทนอยู่กับการเปลี่ยนแปลงของดาวดวงเล็ก  ๆ ที่ไม่ได้สลักสำคัญใด ๆ เลย 

   ถึงเวลาแล้วสินะ  ถึงเวลาอันมอดดับและสูญหายของดาวดวงหนึ่ง  ดาวดวงเล็ก ๆ สีเหลืองอ่อน  กำลังค่อย ๆลุกโชติเป็นแสงสีเหลืองทอง  แรงโน้มถ่วงเริ่มหายไป  ผมค่อย ๆ ดำดิ่ง  ผมเคลื่อนตัวอย่างรวดเร็ว  เร็วขึ้นจนน่าใจหาย  สายน้ำแห่งความเจ็บปวดไม่อาจรินไหลได้เพราะถูกไฟแห่งการลาจากทำให้ระเหยหาย  ผมหลับตา  หลับตา  แต่แล้วผมก็ลืมตาขึ้น

  เพียงหวังว่าคน ๆ นั้นจะเฝ้ามองผมอยู่  ไม่ว่าจะไกลหรือใกล้  ผมก็ยังอยากจะรู้ว่าคน ๆ นั้นเป็นใคร  หมาป่าในคืนเดือนมืด  หญิงสาวที่แนบชิดกับริมหน้าต่าง  หรือว่าชายผู้ถือกล้องถ่ายรูปอยู่ในมือ  คุณคงจะเห็นผมแล้วสินะ  ดาวสีเหลืองที่คุณเคยแอบมอง  กำลังลาลับหายไปจากวงโคจร   จากดาวดวงพอเหมาะ  ค่อย ๆ กลายเป็นดาวดวงเล็ก ๆ เส้นสีเหลืองทองทอดยาว  กำลังขาดหายไปจากฟ้าที่แสนมืดมิดบนดาวโลก  และแล้ว

ผมก็ไหม้หายและมอดดับ  บนพื้นฟ้าใต้โลกของคุณ

แล้วเราคงจะพบกันในอีกหลายปีแสง  หรือบางทีผมอาจจะตกอยู่บนตารางนิ้วเล็ก ๆ บนหัวใจคุณ 

แล้วพบกันครับ 

หมายเหตุ :ร่างแรกของเรื่องสั้นของผม  อย่างไรก็มาคอมเมนท์กันได้ครับ  จะได้เอาไปปรับปรุงแก้ไข  ขอบคุณครับ